ใกล้เปิดเทอมแล้ว

เดี๋ยวนี้กูเริ่มตื่นเช้าๆกว่าทุกๆคนในบ้าน

ประเสริฐแท้

มีเวลามากขึ้น...กูชอบแดดตอนเช้ากับตอนเที่ยง

แสงสว่างที่มันอบอุ่น

นึกถึงตอนที่ยังเด็กกว่านี้

ที่หลังบ้านคนเดียว

เคยคิดว่าจะนั่งอ่านหนังสือตรงนั้นคนเดียว

สบายใจ

แต่กูไม่ได้ทำมันซักที

ไม่ค่อยมีใครสนใจกูหรอก

มันนานมาแล้ว

แล้วเราก็เริ่มชิน

กูชอบมาๆเวลาที่แดดตอนกลางวันจัดๆ

แล้วกูก็นั่งอยู่ในบ้านเปิดพัดลมเย็นๆตัวนึง

แล้วอยู่ๆที่กูเล่นคอม

ก็ไปเจอคำว่าแสงสว่างขึ้นมา

เออกูกำลังคิดถึงมัน

แสงสว่างที่มันไม่เท่าเทียม

เหมือนแดดที่มันมีในบางวัน

แสงยิ่งมากยิ่งเรียกความสนใจในคนมาก

คนยอมรับมัน

คนสนใจในคนที่น่าสนใจ

คนรักเช่นนั้น เราทำอย่างนั้นกันจริงๆ

แล้วกูก็ทำ

แล้วคงจะมีวันนึงวันไหนที่เรา

จะมีแสงสว่างนั้นบ้างเหมือนคนอื่น

จริงๆแล้วในบางวันที่ไม่มีใคร

กูไม่มีใครจริงๆ

ไม่มีแม้กระทั่งคนให้โทรหาเวลาที่เศร้าที่สุด

ไม่มีที่ปรึกษาไ ม่รู้จะปรับทุกข์กับใครดี

เราจำต้องบอกตัวเองตลอดเวลา

ปลอบใจพูดกับมันด้วยตัวของเราเอง

จริงๆแล้วนะ

กูมีเพื่อนเยอะมากๆมากเหลือเชื่อ

แต่หาคนที่เป็นเพื่อนกูไม่เจอเลยจริงๆ

อีกด้านของกูที่ต้องเป็นไปจริงๆ

มุมที่ไม่มีใครมองเห็นและไม่มีใครใส่ใจ

ถ้ากูได้เป็นแสงสว่างนั้นมั่งก็ดี