โลกอันเป็นจริงของกูใบนี้

โลกไปเก่าที่กูท่องเที่ยว อาศัยมา10กว่าปี

สิ่งที่เราคุ้นเคย สิ่งที่เราพบเจอบ่อยๆ

กูควรที่จะชินมันมากกว่าเดิม

แต่..ทำไม

กูรู้สึกกลัวมันขึ้นมาหล่ะ

จริงๆแล้วกูนะหน่ะชินกับเรื่องเลวร้ายต่างๆมันเกิดขึ้นบ่อย

จิตมันโดนทำร้ายมามากมายนัก

แต่ไม่เห็นมันจะคุ้นเคยซักที

ทำให้กูคนนี้กลายเป็น คนขี้ขลาด

รู้สึกเกลียดคำนี้ขึ้นมาจริงๆ

ทำไมกูต้องอ่อนแอขึ้นมา ทั้งๆที่กูต้องการจะอยู่ต่อไป

มันเกิดอะไรขึ้นกับกู

บางทีที่รู้สึกว่าไม่กล้าจะบอกใคร เหมือนรู้สึกไม่มีใคร

กูอยู่บนโลกในใหญ่ใบนี้คนเดียว

คนข้างๆมากมายผ่านเข้ามาก็จริงๆ

ใครๆก็ว่ากูมีเพื่อเยอะแยะ

แต่ทำไมกูรู้สึกเหมือนคนเดียวนะ

เหงาจริงๆแล้วมันก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

ไม่กล้าที่บอกความรู้สึกของตัวเองจริงๆซักที

มันไม่ใช่เรื่องเศร้าเพราะมันไม่แปลกที่ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้น

ทำไมกูถึงกลัวความรู้สึกที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เกิดขึ้นมาหล่ะ

ทั้งๆที่แต่ก่อนกูพร้อมที่จะรับมัน

ยิ่งวันเวลาผ่านไปกูกลับกลัวสิ่งๆข้าง

อนาคต..กูเกลียดมากที่สุด

จิตใจกูรับแต่ส่วนดี..ที่เป็นส่วนเดียว

ทำไมกูถึงกลัวว่ามันจะเจ็บนะ

กูเป้นบ้าไปแล้ววหรือว่ามันอะไรเกิดขึ้น

รู้สึกอยู่คนเดียวพูดออกไปไม่ได้

ไม่มีใครรับฟัง

ไม่มีใครเห็นกูคนนี้อบู่บนโลก เค้าเดินผ่านกูไปแล้ว

แล้วกูจะรอมึงกลับมานะเพื่อน

ให้มึงกลับมาเป็ยเดิมคนเดิม

แต่มันคงไม่เหมือนเดิม มึงเข้าใจปะว่า

กูก็ไม่เหมือนเดิม

จริงๆแล้วกูไม่มีความรักแบบนั้น

กูมีแต่คำว่ามิตรภาพ ตอนนี้กูไม่ได้อกหัก เพราะกูไม่มีแฟน

แต่กูแค่กำลังพูดกับตังเอง

ตัวกูนี้ที่ไม่มีใครเห็น

ทุกคนลืมกูไปแล้ว แล้วกูก็ยังลืมบางส่วนที่มีความสุข

คิดถึงทำไมกันอดีตทำให้ยิ้มได้

แต่ไม่สามารถคว้ากลับมาได้

ช่างน่าเศร้าจริงๆคนบนโลกนี้มองไม่เห็นกู

กูเคยมีเพื่อนสนิท แต่ตอนนี้มันไปสนิทกับคนใหม่แล้ว

น้อยใจ แต่กูนิสัยไม่ดี

รู้สึกลำบาก ที่กูบอกรักใครไม่ได้ทั้งหมด

กูลำบากใจที่จะพูดว่ารักกับเพื่อน

ทั้งๆที่กูก็มีเพื่อนที่กูต้องบอกรักอีกฝั่งหนึ่ง

ถ้าบอกรักฝั่งนี้ อีกฝั่งจะเสียใจ

ถ้ากล่าวถึงอีกฝั่งแล้วฝั่งตรงความก็เศร้าใจ

กูบอกคนทั้งสองฝั่งไม่ได้

กูพูดไม่ได้

ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันเป็นเรื่องลำบากใจรู้มั้ย

กูไม่เคยพูดให้ใครฟัง

เพราะกูจะนึกถึงส่วนดีของมัน

เพราะว่าคนที่ฟังเรื่องเศร้าใจของกูจะบอกให้กูนึกถึงส่วนดี

แต่คนฟังมึงเข้าใจกูมั้ย ว่ากูเสียใจในส่วนร้ายของเพื่อนของกู

กูอยากจะพูด พูดออกไป

ตะโกนมันซักที

ทำไมเราต้องแคร์คนอื่นที่ไม่ใช่เรานะ

ทำไมต้องทำตัวเป็นคนดีนะ

แล้ววันนึง

พวกคนต่างๆจะจากเราไปเรามัน

ทุกคนรังเกียจกู เพราะกูพูดในสิ่งที่กูคิดออกไป

โลกนี้กูเป้นเพียงผู้รับฟัง

กูต้องฟังเพราะกูกลัวว่ามึงจะเกลียดกู

กูลำบากใจ กูเสียใจ แต่กูพูดไม่ได้

ในร้อยยิ้มของกูเคยมีใครสังเกตุ พูดถึงนัยตาที่เศร้าของกูบ้างรึป่าว

คนด้านมืดที่กูไม่อยากให้ใครได้สัมผัสบ้างรึป่าว

รู้แล้วหล่ะว่าน้ำตาตกในมันเป็นไง

to be con or End

But feeling not Ending

edit @ 2007/09/21 23:21:44